...و من خدایی دارم
...به بهشت نمیروم اگر مادرم آنجا نباشد
پاییز کوچک من، پاییز کهربایی تبریزی هاست که با سماع باد تن را به پیچ و تاب جذبه تن را به رقص می سپرند و برگ های گر گرفته که گاهی با گردباد مخروط واژگونه ای از رنگ اند و گاه ماهیان شتابانی در آب های باد پاییز کوچک من، وقت بزرگ باران ها باران، جشن بزرگ آینه ها در شهر باران که نطفه می بندد در ابر حیرت درخت های آلبالو را می گیرد، و من غم بزرگ باغچه را از شادی حقیر گلدان ها زیباتر می یابم. پاییز کوچک من، گنجایش هزار بهار، گنجایش هزار شکفتن دارد وقتی به باغچه می نگرم روح عظیم «مولانا» را می بینم که با قبای افشان و دفتر کبیرش زیر درخت های گلابی قدم می زند و برگهای خشک زیر قدمهایش شاعر می شوند وقتی به باغچه می نگرم «بودا» حلول می کند در قامت تمام نیلوفرها وقتی به باغچه می نگرم پاییز «نیروانا» ست پاییز نی زنی است که سحر ساده ی نفسش را در ذره های باغ دمیده است و می زند که سرو به رقص آید پاییز کوچک من دنیای سازش همه رنگ هاست با یکدیگر تا من نگاه شیفته ام را در خوشترین زمینه به گردش برم و از درخت های باغ بپرسم خواب کدام رنگ یا بی رنگی را می بینند در طیف عارفانه ی پاییز؟ "حسین منزوی 
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
هوای گریه با من
گر از قفس گریزم
کجا روم، کجا من؟
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
لینک های مفید
طراح قالب
امكانات سايت
